Over caviastal 't westerbeekje

Allereerst, mijn naam is Joey Westerbeek-Veldkamp, woonachtig in een dorp naast Deventer. Ik heb een groot dierenhart en een nog groter hart voor mijn mooie gezin. En… een besmet caviahart sinds mijn 12e.

Vrienden van mijn ouders hadden twee cavia’s: een beer (zwarte borstel) en een zeugje (driekleur Peruvian). Tja, dan krijg je natuurlijk nestjes. En daar zat Diesel tussen: een prachtige zwarte langhaar, totaal verkeerd gekruind natuurlijk, maar een fantastisch lieve en tamme knuffelbeer.

Er werd een binnenhok gekocht en natuurlijk alle overige benodigdheden. De dag was daar: Diesel kwam bij ons wonen. Onze overburen hadden een eigen dierenspeciaalzaak en gaven al direct het advies dat Diesel een vriendje nodig had, aangezien een cavia niet alleen hoort te zijn. En daar was Moes: een klein driekleurig borsteltje met een zwart masker. Hij was een beetje kort en vooral erg mollig — en dat is hij zijn hele leven gebleven.

Deze twee beren hebben het caviavirus letterlijk in mij losgemaakt. Ik ging me inlezen, op zoek naar fokkers, en volgde ze op de voet. Elke dag was ik nieuwsgierig of ze nieuwe aanwinsten of nestjes hadden. Ik wilde alles weten over het houden van cavia’s. Zo schreef ik alles uit in mijn schrift, met dikke koeienletters op de voorkant: “CAVIASTAL JOEJILLS”. Ik wilde twee rassen fokken: Peruvians en US Teddy’s, het liefst in alle wenselijke kleuren.

Mijn ouders hadden hier een hard hoofd in. Ze zagen dit echt niet zitten, zeker niet omdat ik ook nog dagelijks bij de paarden te vinden was en nog een hele schoolperiode voor me had. Zo verdween mijn caviastal-droom naar de achtergrond, waar hij jarenlang bleef sluimeren.

Periodiek kwam het virus weer omhoog, zeker toen ik mijn eigen woning had. Maar die was veel te klein om iets te beginnen. Dus ook toen ebde mijn caviadroom weer weg.

Tot vier jaar geleden. Ik ontmoette de liefde van mijn leven (inmiddels gelukkig getrouwd) en heb afscheid genomen van de paarden. We hebben een heerlijk gezin en wonen in een fijn huis, met relatief veel ruimte. Tja… en dan komt dat virus weer naar boven.

Mijn man zag dit totaal niet zitten. Hij heeft weinig tot niets met dieren. Hij vindt het leuk om te zien, maar daar is alles mee gezegd. Daarentegen was ik vastberaden. Nadat ik mijn menpony had verkocht, was ik op zoek naar een hobby — iets wat van mij is en waar ik mijn tijd en energie in kwijt kan. Naast mijn dagelijkse kantoorbaan vind ik het heerlijk om met mijn handen bezig te zijn en te knutselen met mijn dieren. Dit geeft mij rust en vooral ontzettend veel voldoening.

Het moment was daar: vastbesloten en met een plan! Maar voordat ik me hier weer met veel enthousiasme in zou storten, zijn we eerst weer uren gaan lezen. In de afgelopen 20 jaar is er een hele hoop veranderd wat betreft het houden van cavia’s.

In mijn jonge jaren had ik wel eens van de Lunkarya gehoord en ze gezien, maar dit was toen nog een vrij nieuw ras. Ik heb altijd een zwak gehad voor lange vachten, en die krullen maken het helemaal fantastisch. Na me verder in het ras te hebben verdiept, was ik om.

Dit is het ras dat bij mij past en waar mijn hart een sprongetje van maakt.

Mijn droom is om bij te dragen aan het fokken en behouden van gezonde, sterke Lunkarya-cavia’s, met een specialisatie in de chocoladekleur. Ik wil mij richten op dieren met een goed karakter, een sterke bouw en een prachtige, volle vacht die past bij het ras. Daarbij vind ik het belangrijk om bewust en verantwoord te fokken, met oog voor welzijn en gezondheid. Het geeft mij veel voldoening om stap voor stap mijn eigen lijn op te bouwen en zo een waardevolle bijdrage te leveren aan dit bijzondere ras.